CVA

CVA · 16. mei 2026

Vaak wordt genoemd bij een CVA dat er eigenlijk altijd een scheidslijn in je leven wordt getrokken. Zo abrupt dat het bijna niet te vatten is. Kan je dit (mee)voelen? Misschien met onderstaande woorden, komt dat gevoel dichterbij. In mijn leven staat een hek. Metaal. Koud. Onwrikbaar. Ik leun erop, hang er soms half overheen, zet er een paar passen langs alsof het er altijd al stond. Aan de andere kant lente. Groen dat zich nergens iets van aantrekt. Daar ligt wat van mij was. Mijn handen...

CVA · 03. april 2026

Over leven met hersenletsel in een wereld die zelden stil is. Ruim zes jaar geleden kon ik nog álles nonchalant wegtikken. Emoties, indrukken, gedachten, geluiden — hup, eruit, verwerkt, klaar. Mijn hersenen deden wat ze moesten doen. Nu niet meer. Sinds mijn hersenbloeding, sinds dat label niet-aangeboren hersenletsel (NAH), voelt alles anders. Geluiden, emoties, geuren, stemmen… ze komen harder binnen en de hersenen worden zo erg belast, het verwerken is een zware klus. Soms blijven...

CVA · 14. februari 2026

Wanneer ik ’s ochtends de fietsers door de straat zie gaan, alsof ze allemaal precies weten waar ze naartoe gaan. Wanneer ik in de verte de auto’s hoor zoeven over het asfalt, met hier en daar een toeter alsof iemand even wil zeggen: ik ben er ook! Wanneer de geur van speculaas over onze tuin dwarrelt.... de bakker moet vroeg zijn opgestaan. Wanneer de vuilniswagen voorbij rammelt, onze afvalcontainer pakt, en die van de buren ook, alsof alles gewoon doorgaat. Een hond blaft venijnig naar...

CVA · 25. januari 2026

(voor Thijs Leentvaar, mijn fysiotherapeut) Soms leer je pas lopen als het niet meer vanzelf gaat. Over elke stap die niet gewoon is, maar wél echt. Hoe voelt het om iedere stap bewust te zetten? Probeer het eens. Eén dag. Al je stappen bewust. Je voeten voelen, de beweging volgen, het evenwicht zoeken. Wat een energie kost dat Het is zo vreemd… dat je van de ene dag op de andere niet meer loopt zoals eerst. Ik heb dat intens meegemaakt. Ziekenhuis. Revalidatie Klimmendaal. Fysiotherapie....

CVA · 21. december 2025

Soms vraag ik me af hoe het eigenlijk loopt, mijn leven. Niet of het goed gaat, maar hoe het gaat. Als je het woord als fascinerend kunt gebruiken om een wending in je leven te beschrijven, dan zit je wel goed, denk ik. Dan heb je iets gezien. Iets gevoeld. Iets dat je niet meer kwijt kunt, hoe pijnlijk of mooi ook. Ik zeg niet dat je verdriet moet wegstoppen. Verdriet leeft. Het ademt. Het is levend verlies dat met me meereist, soms naast me, soms dwars door me heen. En toch probeer ik het...

CVA · 24. november 2025

Ik zou graag zomaar naar het bos gaan met de hond. Gewoon nonchalant. Jas aan en gáán. Maar bij mij duurt dat langer. Langer dan de gemiddelde actie “we gaan even het bos in”. Eerst check ik of ik genoeg energie heb om sowieso de deur uit te gaan. Alles moet met één hand, en dat vraagt geduld, handigheid, soms bijna acrobatiek. Gelukkig kan ik mijn jas met magneetrits, dichtkrijgen met één hand, en idem mijn zelfontworpen fixhand, ook met magneten, zodat mijn vingers niet tussen de...

CVA · 08. oktober 2025

Het is de Week van Afasie – een taalstoornis die vaak voorkomt na hersenletsel. Deze week raakt me altijd, want het onderwerp is mij heel vertrouwd. Zes jaar geleden kreeg ik een hersenbloeding, en sindsdien leef ik met afasie. Wat dat precies betekent, verschilt voor iedereen. Voor mij houdt het in dat ik o.a. last heb van woordvindingsproblemen. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms kan ik niet op iemands naam komen, terwijl ik die persoon al jaren ken. Of ik weet de eerste letter...

CVA · 05. oktober 2024

Er is mooi gedekt, een wit strak tafelkleed ligt op onze houten tafel. Borden, glazen en bestek staan klaar. Ik leg mijn eettakje tenslotte zorgvuldig op mijn bord, een fijn gevoel. Even later zitten wij met vrienden aan tafel en worden verrast met heerlijke gerechten door mijn partner bereid. Ondertussen praten wij elkaar bij. Wat ligt er voor moois op je bord, zegt een vriendin en wijst naar mijn zilverkleurige eettakje op mijn bord. Ik wil er ook één, voegt zij eraan toe. Hoe voelt het als...

CVA · 23. juni 2024

Misschien wel het meest gehoorde en ge(mis)bruikte woord van nu. In allerlei situaties wordt dit woord aangehaald. Het is inmiddels jammer genoeg een containerbegrip geworden: van hinder hebben, gevoelig zijn voor, stress hebben van, geïrriteerd zijn voor... tot, bij schade in het brein door hersenletsel, ernstig en langdurig lichamelijk ziek kunnen worden van prikkels.** In deze post schrijf ik over die overprikkeling, die ontstaat als gevolg van een beschadiging van het brein. 4 miljoen...

CVA · 23. mei 2024

Zéker, dat is een vaak gebruikt en overtuigend woord, dat we graag gebruiken met de klemtoon op de eerste lettergreep....hoor je het al? Maar wanneer je het voorvoegsel "on" ervoor plakt dan is het een lastig begrip. Niemand wil onzeker zijn en erover praten al helemaal niet. Hoe werkt onzekerheid bij mij toen ik plotseling een hersenbloeding kreeg in de tuin? Onzekerheid kwam samen met mijn hersenbloeding overduidelijk binnen en bleef stevig aanwezig: overleef ik deze onverwachte, stiekeme...