CVA · 16. mei 2026

Vaak wordt genoemd bij een CVA dat er eigenlijk altijd een scheidslijn in je leven wordt getrokken. Zo abrupt dat het bijna niet te vatten is. Kan je dit (mee)voelen? Misschien met onderstaande woorden, komt dat gevoel dichterbij. In mijn leven staat een hek. Metaal. Koud. Onwrikbaar. Ik leun erop, hang er soms half overheen, zet er een paar passen langs alsof het er altijd al stond. Aan de andere kant lente. Groen dat zich nergens iets van aantrekt. Daar ligt wat van mij was. Mijn handen...

CVA · 03. april 2026

Over leven met hersenletsel in een wereld die zelden stil is. Ruim zes jaar geleden kon ik nog álles nonchalant wegtikken. Emoties, indrukken, gedachten, geluiden — hup, eruit, verwerkt, klaar. Mijn hersenen deden wat ze moesten doen. Nu niet meer. Sinds mijn hersenbloeding, sinds dat label niet-aangeboren hersenletsel (NAH), voelt alles anders. Geluiden, emoties, geuren, stemmen… ze komen harder binnen en de hersenen worden zo erg belast, het verwerken is een zware klus. Soms blijven...

Boeken · 09. maart 2026

Boeken zijn langzaam weer terug in mijn zichtveld gekomen na mijn hersenbloeding. Daarvoor sleepte ik ze overal mee naartoe. Door het huis. In mijn tas. Op vakantie. Ik las elke dag, ging wekelijks naar de bieb en verslond stapels tegelijk. Lezen was geen hobby, het was een plek. Na mijn hersenbloeding was die plek ineens weg. Ik miste het comfort van verdwijnen in een verhaal. Even ergens anders zijn. Even niet hier. Maar mijn concentratie had een flinke dreun gekregen. Letters dansten sneller...

CVA · 14. februari 2026

Wanneer ik ’s ochtends de fietsers door de straat zie gaan, alsof ze allemaal precies weten waar ze naartoe gaan. Wanneer ik in de verte de auto’s hoor zoeven over het asfalt, met hier en daar een toeter alsof iemand even wil zeggen: ik ben er ook! Wanneer de geur van speculaas over onze tuin dwarrelt.... de bakker moet vroeg zijn opgestaan. Wanneer de vuilniswagen voorbij rammelt, onze afvalcontainer pakt, en die van de buren ook, alsof alles gewoon doorgaat. Een hond blaft venijnig naar...

CVA · 25. januari 2026

(voor Thijs Leentvaar, mijn fysiotherapeut) Soms leer je pas lopen als het niet meer vanzelf gaat. Over elke stap die niet gewoon is, maar wél echt. Hoe voelt het om iedere stap bewust te zetten? Probeer het eens. Eén dag. Al je stappen bewust. Je voeten voelen, de beweging volgen, het evenwicht zoeken. Wat een energie kost dat Het is zo vreemd… dat je van de ene dag op de andere niet meer loopt zoals eerst. Ik heb dat intens meegemaakt. Ziekenhuis. Revalidatie Klimmendaal. Fysiotherapie....

CVA · 21. december 2025

Soms vraag ik me af hoe het eigenlijk loopt, mijn leven. Niet of het goed gaat, maar hoe het gaat. Als je het woord als fascinerend kunt gebruiken om een wending in je leven te beschrijven, dan zit je wel goed, denk ik. Dan heb je iets gezien. Iets gevoeld. Iets dat je niet meer kwijt kunt, hoe pijnlijk of mooi ook. Ik zeg niet dat je verdriet moet wegstoppen. Verdriet leeft. Het ademt. Het is levend verlies dat met me meereist, soms naast me, soms dwars door me heen. En toch probeer ik het...

CVA · 24. november 2025

Ik zou graag zomaar naar het bos gaan met de hond. Gewoon nonchalant. Jas aan en gáán. Maar bij mij duurt dat langer. Langer dan de gemiddelde actie “we gaan even het bos in”. Eerst check ik of ik genoeg energie heb om sowieso de deur uit te gaan. Alles moet met één hand, en dat vraagt geduld, handigheid, soms bijna acrobatiek. Gelukkig kan ik mijn jas met magneetrits, dichtkrijgen met één hand, en idem mijn zelfontworpen fixhand, ook met magneten, zodat mijn vingers niet tussen de...

Natuur / Tuin · 10. november 2025

Planken Wambuis We waren daar deze week, tussen het goudgeel en het bruin, en dacht: dit is zo mooi. Rust. De lucht rook naar aarde en blad. Alles was tegelijk aan het loslaten en aan het leven. Ik voelde me klein, maar op een goede manier... alsof ik eindelijk weer onderdeel was van iets groters dan mijn hoofd. Een pad dat nergens haast mee heeft. Een groot, zwart rund dat me aankijkt alsof hij het allemaal allang begrijpt. De wind die zacht zegt dat het oké is om dingen te laten gaan. De...

Natuur / Tuin · 22. oktober 2025

De herfst is voor mij écht begonnen zodra ik de eerste vliegenzwammen zie. Ik kan het niet laten om er foto’s van te maken. Ik probeer de bossfeer en de warme herfstkleuren te vangen — dat gevoel van stilte, kou en leven tegelijk. Zittend in mijn rolstoel, gekoppeld aan mijn aankoppelbike (Alber E-pilot) manoeuvrerend tussen bladeren en boomwortels, probeer ik de juiste hoek te vinden. Soms lukt dat verrassend goed, soms is het frustrerend omdat ik niet bij die ene perfecte plek of...

CVA · 08. oktober 2025

Het is de Week van Afasie – een taalstoornis die vaak voorkomt na hersenletsel. Deze week raakt me altijd, want het onderwerp is mij heel vertrouwd. Zes jaar geleden kreeg ik een hersenbloeding, en sindsdien leef ik met afasie. Wat dat precies betekent, verschilt voor iedereen. Voor mij houdt het in dat ik o.a. last heb van woordvindingsproblemen. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms kan ik niet op iemands naam komen, terwijl ik die persoon al jaren ken. Of ik weet de eerste letter...