Vaak wordt genoemd bij een CVA dat er eigenlijk altijd een scheidslijn in je leven wordt getrokken. Zo abrupt dat het bijna niet te vatten is.
Kan je dit (mee)voelen? Misschien met onderstaande woorden, komt dat gevoel dichterbij.
In mijn leven staat een hek.
Metaal. Koud. Onwrikbaar.
Ik leun erop,
hang er soms half overheen,
zet er een paar passen langs
alsof het er altijd al stond.
Aan de andere kant
lente.
Groen dat zich nergens iets van aantrekt.
Daar ligt wat van mij was.
Mijn handen kennen de vorm nog.
De stappen voel ik nog.
Maar dít is nu de kant
waar ik sta.
En ik weet niet
of iets van daar
met me mee kan nemen
...in het nu.
Reactie schrijven
Mandy (zondag, 17 mei 2026 18:53)
Heel treffend Madelon en met je gedicht breng je iets heftigs over, het blijft een strijd. Knap dat je het zo deelt. Veel liefs van pap en mij. En de hondjes natuurlijk ❤️
Hannie de Haan (zondag, 17 mei 2026 18:55)
Een heel bijzonder gedicht Madelon. Hoe krijg je dat nou weer gevonden. Mijn gedachten zijn dat jij wel zeker een deel(tje) van de andere kant, van de lente, mee neemt bij jouw vele uitstapjes in de natuur. Zoals jij foto's maakt en dan ook geniet van alles wat te zien is, dan heb je zeker deel aan het geheel wat de natuur te bieden heeft. En blijf dat vooral veel doen en met ons delen. Dankjewel. Liefs, Hannie
Leonieke (zondag, 17 mei 2026 20:44)
Met deze woorden maak je het meevoelen pijnlijk mooi tastbaar.
❤️�
Peter van de Veen (maandag, 18 mei 2026 07:14)
Mooi gedicht Madelon en zo herkenbaar. Zo dichtbij en zo gewenst, maar vaak ook zo onbereikbaar.
Trees (maandag, 18 mei 2026 08:42)
Lieve Madelon,
Bedankt voor het delen van je gevoel met ons. Je neemt mij mee in de verandering van je leven. Zo goed beschrijven, Ik kan het meevoelen.
Ik merk een stuk acceptatie hierin en dat je sterker ben geworden.
Liefst Trees
Eva van Ginkel (maandag, 18 mei 2026 09:22)
Een mooi gedicht, Madelon. Je schildert met taal en weet daarmee het onzegbare toch te verwoorden. Heel pijnlijk moet dat zijn om dat hek te ervaren. Daarmee te moeten leven. Ik denk dat je ook momenten hebt waarin je weer even de wereld buiten ervaart, zonder hek, zoals Hannie de Haan zo mooi schrijft in haar reactie. Em dat de natuur zich langzaam maar zeker naar het hek gaat vormen, eroverheen gaat groeien, er deel van gaat worden....